الهی:چه بی صدا و بی حساب می بخشی و ما چه حسابگرانه تسبیح وذکرمان را می شماریم

درخت تکاملی اسبها و دوره های زمین شناسی:

Ø     10000 سال پیش تا حالا (اخیر)

Ø     Pleistocene از .01 تا 2.5 میلیون سال پیش

Ø     Pliocene از 5.3 تا 2.5 میلیون سال پیش

Ø     Miocene از 24 تا 5.3 میلیون سال پیش

Ø      Oligocene از 34 تا 24 میلیون سال پیش

Ø     Eocene از 55 تا 34 میلیون سال پیش

57

نظریه های تکاملی:

1.       تکامل بصورت خط مستقیم: همانطوریکه فسیل های جمع آوری شده توسط Marsh نشان می دادند، گویا اسبها یکی پس از دیگری بوجود آمده و سپس منقرض شده اند و جای خود را به دیگری داده، تا اینکه به اسبهای امروزی رسیده اند.

2.       تکامل بصورت درخت پر شاخ و برگ: این نظریه بیان می دارد که در دوره هایی خاص اشتقاق گرفته و شاخه شاخه شده اند ولی در نهایت یکی از شاخه ها این راه را ادامه داده و بقیه آنها منقرض شده اند. همانند اینکه شاخه های درختی را قطع کنیم و فقط تنه آن باقی ماند. امروزه نیز این نظریه مورد قبول است.

اسبهای دوره Eocene:

این اسبها شامل Hyracotherium، Eohippus، Epihippus بودند. همگی جز جانوران جنگلی بودند و شبیه هیچ یک از اسبهای کنونی نبودند. اسبهای این دوره تفاوت زیادی با سایر تک سم داران مانند کرگدنها و خوکها نداشتند، بر عکس اسبهای امروزی که با سایر جنسهای خانواده خود تفاوتهایی را نشان می دهند.

مشخصات Hyracotherium:

1.      ظاهری سگ مانند، پشت کمان مانند، گردن کوتاه

2.      پوزه کوتاه، دم طویل

3.      تغذیه از میوه جات و شاخ و برگ (همه چیز خوار)

4.      مانند گوزن کوچک آسیایی چهار نعل و آهسته راه می رود.

5.      پاهای قابل انعطاف و قابل چرخش با استخوانهای اصلی

6.      چهار انگشت در پای جلویی و سه انگشت در پای عقبی

7.      دندانهایی با تاج کوتاه، 3 دندان آسیاب اصلی، 4 دندان آسیاب کوچک و یک دندان گرگی (دندانهای همه چیزخوار)

 

untitled

 

 

اسبهای Oligocene :

همان اسبهای متوسط اندازه می باشند که شامل: Eohippus، Miohippus می باشند. در اثر تغییرات آب و هوایی که منجر به خشک تر شدن هوا شده است، رفته رفته جنگلهای وسیع جای خود را به علفزارها و چمنزارها داده اند. در اثر این تغییرات، تغییراتی در دندانها و تاجهای اسبهای این دوره به وقوع پیوست چنانچه دندانها سفت و بزرگتر شدند.

Mesohippus:

گونه های جدید در این دوره (40 میلیون سال پیش) بوجود آمدند.

1.       این اسبها اندکی از اسبهای ما قبل خود بزرگتر بودند. اسبهای این دوره دیگر ظاهری سگ مانند نداشتند.

2.       پشت فاقد حالت کمانی، پاهای بزرگتر، گردن درازتر، صورت کشیده تر

3.       یک حفره در صورت و یک گود شدگی در جمجمه

4.       روی پاهای جلویی و عقبی 3 انگشت دارد و انگشت چهارم فقط بصورت اثری از آن باقی مانده است.

 

Miohippus (36 میلیون سال پیش بوجود آمدند):

1.       یک نمونه میوهیپوس بطور قابل توجهی از مزوهیپوس بزرگتر بوده و همچنین دارای یک جمجمه کشیده تر بوده است.

2.       حفره های صورت بیشتر و عمیق تر گسترش یافته است.

3.       گونه های میوهیپوس با ظهور یک تاج بزرگ متغیر روی دندانهای فوقانی شروع می شوند.

این نمونه مثال خوبی از اینکه یک صفت چگونه می تواند باعث تنوع در جمعیت نیاکان خود شود.

 

 

 .

اشتقاق میوهیپوس:

حدود 24 میلیون سال پیش در میوسن اولیه، میوهیپوس شروع به گونه زایی کرد. Equudae شروع به انشعاب در دو خط تکاملی اصلی و یک انشعاب فرعی کوچک کرد:

1.       چراکننده های 3 انگشتی که anchiteres نامیده می شوند، خیلی موفق بودند و در سطح زمین باستان به خوبی پخش شدند و به مدت 10 میلیون سال پیشروی کردند.

2.       اسبهایی که برای بدست آوردن مزایای گیاهان جدید از حالت چراکننده همه چیزخوار(browsing) به چراکننده های گیاهی (grazing) تغییر کرده بودند.

3.       یک انشعاب فرعی شامل اسبهای کوتاه بعنوان مثال Archeohippus بودند. اینها خیلی زنده نماندند.

اسبهایی با دندانهای تاج بلند و پاهای ارتجاعی (18 میلیون سال پیش):

1.       در این اسبها دندانها برای جویدن علف های خشن و ساینده تغییرات مناسبی را یافته بودند.

2.       این اسبها برای دویدن اختصاص یافته بودند. همچنین اندازه بدن، طول پاها و درازای صورت آنها بیشتر شده بود.

3.       این اسبها به جای سگ مانند راه رفتن شروع به ایستادن روی پنجه ها کرده بودند که این نیز سازش دیگری برای افزایش سرعت آنها بوده است.

 اسبهای Miocene :

این اسبها حدود 18 میلیون سال پیش می زیسته اند و شامل Kalobatippus ،Parahippus وMerychippus بودند.

  

Merychippus:

1.       پوزه کشیده، آرواره های عمیق، چشمها به دور از پشت جانور جابه جا شده است. این تغییرات از اسب مری چیپوس یک اسب زیرک، باهوش نسبت به سایر اسبهای اولیه ساخته بود.

2.       مری چیپوس هنوز 3 انگشتی بود اما دارای پاهای کاملاً ارتجاعی بود.(spring-foot )

3.       زند زبرین و زند زیرین به همدیگر ترکیب شده بودند آنچنانچه پاها دیگر چرخش نداشتند.

تمام این تغییرات پاهای مری چیپوس را فقط برای یک عمل ممکن ساخته بود: سریع دویدن در زمینهای سخت.

 

اشتقاق مری چیپوس:

این اسبها جز اولین اسبهای چابک واجد شرایط بود و به سرعت تحت تاثیر گونه زایی قرار گرفت و به 19 گونه اسب چراکننده از علفزارها در سه گروه اصلی تغییر یافت. که به این انفجار بزرگ تکاملی، اشتقاق Merychippine می گویند.

1.       چرنده های سه انگشتی که بعنوان hipparions نامیده می شوند.

2.       یک خط انشعابی از اسبهای کوچک شامل Protohippus وCalippus که در مجموع پروتو هیپین نامیده می شوند.

3.       اسبهای حقیقی

سراسر تکامل اسبها به نسلهای مری چیپین وابسته هستند. حفره های صورت آنها عمیق تر شده و تغییرات آنها خیلی استادانه می باشد.

 

اسبهای تک انگشتی دوره Pliocene:

این اسبها شامل Polihippus ، Dinohippus و Astrohippus بودند.

Dinohippus:

سرانجام اسبهای تک انگشتی گروه سوم بنام Dinohippus ها در حدود 12 میلیون سال پیش بوجود آمدند. نیاکان اصلی آنها هنوز هم مشخص نیستند.این اسبها بطور شگفت انگیزی از نظر موفولوژی پا، دندان و جمجمه شبیه Equus ها بودند. دندانهای آنها از دندانهای مری چیپوس راست تر و حفره صورت آنها کاهش یافته بود.

در پایان دوره پلیوسن، Dinohippus ها یک کاهش تدریجی در حفره صورت، راست شدن دندانها و دیگر تغییرات را نشان دادند. 

Equus ها:

 

سرانجام حدود 4 میلیون سال پیش Equus ها بوجود آمدند که دارای مشخصات زیر بودند:

1.       اولین اسب Equus اندازه کوچکی نسبت به اسب امروزی داشت.

2.       پشت بدن خیلی سفت، گردنی دراز و پاهایی طویل داشت.

3.       استخوانهای پا جوش خورده و بدون چرخش بودند.

4.       دماغ کشیده، پوزه قابل انعطاف و آرواره عمیق تر داشتند.

5.       دندانهای چراکننده راست با تاج پوشیده توسط لایه سیمان.

در طول اولین دوره یخبندان در پلیوسن اخیر(2.6 میلیون سال پیش) گونه های Equus با جهانی باستانی روبرو شدند. بعضی ها به آفریقا مهاجرت کرده و بصورت گورخرهای امروزی تنوع یافتند. بعضی دیگر در آسیا و اروپا بعنوان اسبهای حقیقی منتشر یافتند و بعضی نیز در آمرکای جنوبی پخش شدند. جنس Equus شاید تنها جانور تک سم موفق به زیستن، قبل از اینکه توسط انسان رام شود، بود.

اسبهای کنونی:

اگرچه اسبهای تک انگشتی خیلی موفق بودند اما Equus ها یک میلیون سال پیش در تمام آفرقا، آسیا، اروپا، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی گسترش یافتند.(بصورت مهاجرتهایی با گله های بزرگ) در دوره Pleistocene یک انقراض وسیعی روی پستانداران آمریکای شمالی و جنوبی رخ داد و منجر به کشته شدن تمام اسبهای قاره آمریکا شد. برای اولین بار در دهها میلیون سال در آمریکا هیچ اسبی وجود نداشت. که بعدها توسط مهاجرین اروپایی به آنجا انتقال یافت. گونه هایی از خانواده Equidae که تا به امروز زنده مانده اند شامل:

1.       E. zebra : گورخر کوهستانی آفریقای جنوبی

2.       E. caballus: اسبهای حقیقی که دارای چندین زیرگونه هستند.

3.       E. hemi onus : گورخر کوچک سازش یافته با بیابانهای آسیا

4.       E. sinus : الاغ های حقیقی


منبع:گونه و گونه زاييhttp://faculties.sbu.ac.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1391ساعت 20:22  توسط  سالاری  |